#LessDebtMoreEarth για την κρίση χρέους

  • Δεκέμβριος 12th, 2016
  • 0 Comments

Η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους τα τελευταία χρόνια γίνεται πρώτη οικονομική είδηση διεθνώς. Αυτή η κρίση, που δεν αφορά μόνο την Ελλάδα και κρατά βυθισμένη την Ευρωπαϊκή Ένωση, απαιτεί γενναίες λύσεις, οι οποίες μπορούν να γεννηθούν μόνο με συναινέσεις. Όμως αυτές ούτε καν αχνοφαίνονται στο έντονα πολωμένο πολιτικό σκηνικό της Γηραιάς Ηπείρου, που δείχνει σήμερα πιο γερασμένη από ποτέ.

Από την Αθήνα, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα κάλεσε όλες τις πλευρές να συμφωνήσουν σε σημαντική ελάφρυνση, ώστε να ανασάνει η ταλαίπωρη ελληνική οικονομία. Αμέσως, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε απάντησε πως αυτό αποκλείεται, καθώς έτσι θα εκτροχιαζόταν κάθε προσπάθεια μεταρρυθμίσεων. Στην ουσία, όμως, αρνείται να αντιπαρατεθεί με μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος της χώρας του, που θεωρεί πως η ελάφρυνση του ελληνικού χρέους δεν θα έδινε κανένα όφελος προς τους πιστωτές και θα αποτελούσε χαριστική εύνοια προς μια Ελλάδα που πρέπει να χτίσει επιτέλους μια ανταγωνιστική οικονομία. Τελικά, στο Eurogroup της 5ης Δεκεμβρίου, οι υπουργοί Οικονομικών συμφώνησαν σε βραχυπρόθεσμα μέτρα μείωσης και συνέχιση της λιτότητας. Όμως το χρέος παραμένει δυσθεώρητο, όπως και οι προοπτικές για βιώσιμη διέξοδο από την κρίση.

Επτά χρόνια κρίσης έχουν πλήξει την οικονομία και το περιβάλλον ανεπανόρθωτα, υποβαθμίζοντας τις προοπτικές για ανάκαμψη και κλονίζοντας το όραμα για μια ενωμένη Ευρώπη που εγγυάται το κοινό καλό. Το μεγάλο, λοιπόν, ερώτημα είναι πώς μπορεί η συζήτηση για το ελληνικό χρέος να αποτελέσει ευκαιρία για μια πραγματικά δίκαιη ανάπτυξη σε Ελλάδα και Ε.Ε. Πού βρίσκεται ο πραγματικός πλούτος της χώρας μας και πώς μπορεί να δώσει λύση στην κρίση χωρίς να χαθεί; Μπορεί η Ελλάδα, από “κακό παιδί” της Ευρώπης, να γίνει διεθνές παράδειγμα προς μίμηση;

Απέναντι στα αδιέξοδα αυτά, η περιβαλλοντική οργάνωση WWF, σε συνεργασία με το New Economics Foundation έθεσαν τον περασμένο μήνα σε πολιτικό διάλογο μια πρόταση για μείωση του ελληνικού χρέους, με στόχο την προώθηση της οικονομικής και οικολογικής βιωσιμότητας για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πρόταση υποστηρίζει την ανάγκη για συμφωνία μεγάλης ελάφρυνσης του χρέους, στο πλαίσιο της εφαρμογής των στόχων του ΟΗΕ όσον αφορά τη βιώσιμη ανάπτυξη (SDGs). Συμφωνία που θα βασίζεται σε μέτρα για α) προστασία του φυσικού πλούτου της Ευρώπης, β) τη ζωντανή, δηλαδή την οικολογικά και κοινωνικά βιώσιμη οικονομία και γ) την αύξηση εσόδων από την καταπολέμηση περιβαλλοντικών παρανομιών. Εδώ δεν χωρεί άλλη λιτότητα.

Όμως θα μπορούσε μια τέτοια πρόταση να μπει στο πολιτικό τραπέζι με ρεαλιστικές προσδοκίες για συναίνεση μεταξύ Ελλάδας και πιστωτών; Πολιτική κατεύθυνση απαιτείται, άρα ναι. Με δεδομένο ότι το περιβάλλον αποτελεί σαφή κοινή πολιτική και πηγή μεγάλου ενδιαφέροντος για τους Ευρωπαίους, η πρόταση αυτή θέτει πλαίσιο για λύση αμοιβαία επωφελή: Η Ελλάδα βλέπει το χρέος της να ελαφραίνει, αναλαμβάνοντας δεσμεύσεις για προστασία του κοινού αγαθού («φυσικός πλούτος») και τονώνοντας την οικονομία της, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση διεκδικεί ξανά τη χαμένη θέση του παγκόσμιου ηγέτη στην προώθηση της βιώσιμης ανάπτυξης.

Ποια πλευρά όμως θα πάρει μια τέτοια πρωτοβουλία;

Η Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια θεωρεί δεδομένη την πολιτική περιβαλλοντικής απαξίωσης, αντιμετωπίζει την προστασία των πηγών ζωής σαν “πολυτέλεια” και δηλώνει στην πράξη πως «όπου γης, οικοδομή». Πολιτικές που δεν εγγυώνται τη βιωσιμότητα -οικολογική, οικονομική και κοινωνική- αποκτούν πλέον διάσταση προσβολής της αξιοπρέπειας της χώρας: παράδειγμα, η παράλογη και οικονομικά καταστροφική εμμονή με τον φονικό -για περιβάλλον και ανθρώπους- λιγνίτη, που έχει εξελιχθεί σε πολιτική ζητιανιάς για δωρεάν δικαιώματα εκπομπών, ώστε οι δύο νέες μονάδες στην Πτολεμαΐδα και τη Φλώρινα να χτιστούν με μικρότερο κόστος.

Από την άλλη πλευρά, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ξεκάθαρα μέσα στην κρίση βάλει περιβαλλοντικά όπισθεν, επίσης αντιμετωπίζοντας το περιβάλλον σαν πολιτικό παρία και επιχειρώντας απορρύθμιση του περιβαλλοντικού κεκτημένου.

Οι μεγάλες οικολογικές κινητοποιήσεις σε διάφορα μέτωπα, όσο και οι ίδιες οι δημοσκοπήσεις του Ευρωβαρόμετρου δείχνουν ξεκάθαρα ότι η οικολογική αγωνία των λαών της Ε.Ε. είναι μεγάλη. Ο παγκόσμιας σημασίας οικολογικός πλούτος της Ελλάδας αποτελεί σίγουρα βάση για συναινέσεις και ευκαιρία να μετατρέψουμε το χρέος σε εργαλείο πραγματικά βιώσιμης ανάπτυξης.

Θεοδότα Νάντσου, επικεφαλής πολιτικής της WWF Ελλάδος

 

To άρθρο δημοσιεύθηκε στο avgi.gr

Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *